Και η λήθη
στέκει ακίνητη, άγρυπνη,
σαν φρουρός που φυλά
το κλειδί μιας πύλης
που μένει για πάντα κλειστή.
Πίσω της σωπαίνουν
φωνές και βλέμματα,
όνειρα που δεν πρόφτασαν
να πουν το όνομά τους.
Μόνο ο χρόνος περνά,
σκονισμένος και βαρύς,
μα η πύλη μένει εκεί
σύνορο αδιάβατο
ανάμεσα στο ήταν
και στο ποτέ.